“Als mensen mij alleen herinneren vanwege die laatste dertien wedstrijden, dan is dat wel kortzichtig.”
Het was misschien wel de meest opvallende zin van Maurice Steijn in de Rijnmond-podcast Sparta naar Voren. En eerlijk is eerlijk: helemaal ongelijk heeft hij niet. Want hoe zuur die slotfase van het seizoen ook was, de periode-Steijn bij Sparta laat zich niet samenvatten met één overwinning in dertien wedstrijden.
Toch voelde het gesprek in de podcast soms als een soort evaluatiegesprek dat nét niet ongemakkelijk werd. Frank Stout, Ruud van Os en Anton Slotboom legden de vinger geregeld op de zere plek. En die plekken waren er genoeg.
Want Sparta zakte de laatste maanden compleet weg. De play-offs glipten uit handen en het voetbal werd met de week stroperiger. Ook Steijn zag dat.
“De afdronk van die laatste wedstrijden is zuur”, gaf hij toe. “Dat vind ik eigenlijk het enige smetje op mijn periode.”
Het bleef te vaak moeizaam
Wat tijdens de podcast vooral bleef hangen: Steijn begrijpt de kritiek eigenlijk best goed. Zeker als het gaat over het spel van Sparta.
Ruud van Os merkte fijntjes op dat Sparta-supporters dit seizoen niet bepaald verwend zijn. Daar zat weinig woord Spaans tussen. Sparta maakte maar veertig goals. Dat zijn cijfers die eerder bij de onderste ploegen horen dan bij een club die droomt van play-offs.
Steijn erkende ook dat het elftal simpelweg scorend vermogen tekort kwam.
“Dat heeft ook met het behoudende spel te maken”, zei hij eerlijk. “Daar ben ik het mee eens.”
En dan kom je automatisch uit bij de keuzes van de trainer. Waarom bleef Tobias Lauritsen zo lang staan terwijl Sparta nauwelijks scoorde? Waarom pakte het experiment tegen Telstar zó verkeerd uit? En waarom oogde die trip naar Spanje uiteindelijk meer als een schoolreisje dan als een succesvolle teambuilding?
Steijn probeerde overal uitleg voor te geven. Soms overtuigend, soms iets minder. Over Telstar was hij bijvoorbeeld opvallend eerlijk.
“Achteraf gezien was dat gewoon geen goede keuze.”
Dat hoor je trainers ook niet iedere dag zeggen.
Het gedoe rond Martins Indi
Natuurlijk kwam ook de situatie rond Bruno Martins Indi voorbij. Dat dossier bleef als een donkere wolk boven de laatste weken hangen.
Steijn bevestigde dat er in de rust bij NAC-uit iets gebeurde tussen hem en Martins Indi. Geen handgemeen, geen scheldpartij, maar wel iets dat volgens hem “niet over zijn kant kon gaan”. Daarna veranderde er iets binnen de groep.
Opvallend was vooral dat Steijn zichtbaar geraakt was door het verwijt dat hij zijn eigen belang boven dat van Sparta zou zetten. Zeker het spandoek bij Go Ahead Eagles zat hem dwars.
“Dat deed pijn”, zei hij. “Ik heb altijd voor het Sparta-belang gekozen.”
En ergens snap je dat ook wel. Want hoe je ook naar zijn periode kijkt: Steijn is niet iemand geweest die Sparta gebruikte als tussenstation. Daarvoor heeft hij er te veel energie ingestoken.
Geen wondertrainer, wel belangrijk voor Sparta
Laten we ook niet doen alsof Steijn van Sparta een vaste subtopper heeft gemaakt. Dat is simpelweg niet gebeurd. Sparta speelde onder hem geen Europees voetbal en eindigde ook niet structureel in het linkerrijtje.
Maar tegelijkertijd bracht hij wel rust en stabiliteit in een club die jarenlang van opleving naar crisis hobbelde. Sparta bleef overeind in de Eredivisie, spelers ontwikkelden zich en de club werd sportief een stuk stabieler dan in veel jaren daarvoor.
Dat het voetbal niet altijd om aan te gluren was? Zeker waar. Dat Sparta soms ontzettend voorzichtig speelde? Ook waar. Maar Sparta zat onder Steijn meestal niet meer tot april bibberend naar de ranglijst te kijken. En alleen dat was voor Sparta-begrippen al een hele prestatie.
“Misschien was het gewoon mooi geweest”
Het meest opvallende van de podcast was misschien nog wel dat Sparta graag met Steijn door wilde. Een langer contract lag klaar. Toch besloot hij zelf te stoppen. Niet vanwege een andere club, benadrukte hij meerdere keren.
“Ik kreeg steeds meer het gevoel: misschien is het wel mooi geweest.”
Dat klinkt ergens logisch. Vier jaar Sparta is lang. Zeker bij een club waar elk seizoen weer opnieuw gebouwd moet worden en waar de kritiek nooit ver weg is.
Misschien is het daarom ook wel passend dat zijn afscheid niet zwart-wit voelt. Geen heldenverhaal, maar ook zeker geen mislukking. Meer iets ertussenin. Zoals Sparta onder Steijn eigenlijk vaak was: degelijk, soms frustrerend, af en toe verrassend goed, maar zelden saai om over te praten.
