We danken chatgpt en Elon Musk voor het schrijven van deze samenvatting.
Rozen zijn rood. Viooltjes zijn blauw. Indien de eerste helft is voor Sparta is, dan is de tweede gegarandeerd voor jou.
Eigenlijk mag het niet. Maar soms moet je tradities in ere houden. En dus begon deze aflevering niet met een gelikt intro van Sjoerd, maar met iets wat daar verdacht veel op leek. Want Rik en Troy waren op woensdagavond toevallig op kantoor, totaal niet voorbereid en eigenlijk ook niet heel gemotiveerd. Dat bleek de perfecte voedingsbodem voor een klassieke turbo-aflevering: ongefilterd, rommelig en precies zoals een goed cafégesprek hoort te zijn.
Een kwartiertje max, was het idee. Dat liep – zoals wel vaker – anders.
Een scheids die het spoor bijster was
Nog vóór de wedstrijdanalyse goed en wel begon, moest er iets van het hart. De scheidsrechter. Of beter gezegd: de man die dacht dat hij scheidsrechter was.
Tien ingooien verkeerd, corners op gevoel en een aftrap voordat de Sparta-mars was afgelopen. Dat kan toch niet? Brian Pereira deed nog netjes wat van hem verwacht werd, maar verder leek het alsof de leidsman zijn lenzen thuis had laten liggen. Een complete klucht. Als dit de KNVB was geweest, had hij de laan uit gekund.
Maar goed, terug naar de wedstrijd. Want daar viel ook genoeg over te zeggen.
Eerste helft: Sparta dominant
Na zeven minuten wist iedereen het eigenlijk al: dit ging geen goede wedstrijd worden, maar Sparta was wel de betere ploeg. De eerste helft was duidelijk voor rood-wit. Veel kansen, veel druk en vooral veel dreiging uit voorzetten en dode spelmomenten.
Hoge ballen. Nog meer hoge ballen. En scrimmages voor de goal.
Sparta speelde gedurfd en volwassen. Kitalano liet zijn loopvermogen zien, en het centrum stond als een huis. Martis Indi speelde een belachelijk goede eerste helft. Kleine lichaamsbewegingen, rust aan de bal – echt van hoog niveau. Het gevoel ontstond zelfs dat Sparta qua centrum misschien wel top drie van Nederland aantikt op dit moment.
Daar mag je best even van genieten.
Tweede helft: tactiek, fitheid en wissels
Na rust veranderde het spelbeeld. Niet eens zozeer omdat Sparta instortte, maar omdat NEC het slimmer aanpakte. De opdracht was duidelijk: overal één-op-één druk en Sparta dwingen tot de lange bal.
En eerlijk is eerlijk: dat was een goed strijdplan. Want als je overal gematcht wordt, is lang spelen soms de enige uitweg. Sparta deed dat ook bewust. Geen onnodig opbouwen tegen het NEC-pressingmonster, maar direct de bal vooruit.
Toch begon het verschil te ontstaan. Fitheid. Wissels. Kwaliteit van de bank. NEC bracht een compleet nieuwe voorhoede, met Ogawa,Misidjan, Danilo en El Kachati. Vier frisse aanvallers, allemaal topfit. Dat ga je voelen.
En dan zie je waar het schuurt. Clement kon eigenlijk niet meer lopen, maar bleef staan. Dat was misschien wel het enige echte verwijt dat je kunt maken: te laat ingrijpen. Want als je 90 minuten lang overal sprint, moet je wisselen. Simpel.
Sano, Ogawa en een goal uit het niets
De 1-0 voor Sparta viel rond de 55e minuut en kwam op een goed moment. Even onder de druk uit. Even lucht. Maar NEC sloeg terug. Uit een corner. Uit het niets.
En ja, Sano speelde geen geweldige wedstrijd. Maar aan alles zie je: trap, inzicht, techniek, handelingssnelheid – dit is een wereldspeler. Die vrije trap, de manier waarop hij die bal aansnijdt: fenomenaal.
Dat is het verschil op dit niveau.
Deze aflevering ging nergens over. En juist daarom ging hij precies ergens over.
Ongeprepareerd, chaotisch, maar inhoudelijk. Eindelijk weer eens echt over voetbal. Over tactiek, gevoel en frustratie. Zoals het hoort.
Laat vooral weten wat jullie ervan vonden. Spreek je buurman aan. Abonneer je. Morgen zijn we er weer vroeg.
Rood-wit gaat nooit verloren.
Sparta Podterdam