Dinsdag 18 April 2017 - 21:26

Wij, de slapelozen van Sparta

Hugo Borst schreef een column die velen uit het hart gegrepen is, anderen vinden zijn column maar een huilverhaal. Welke mening heeft u? Vind u ook dat Borst de kans moet krijgen om de spelers toe te spreken of is hij gewoon een supporter als ieder ander en dus niet moet zeiken als hij daar geen toestemming voor krijgt?

Rond vijven moet ik in slaap zijn gevallen. Ik was niet de enige slapeloze Sparta-supporter. De 3-1 nederlaag tegen Roda JC spookte door onze loserskoppen. Ik was niet boos, zoals de meeste anderen, bij mij heerste ongeloof. Dat het weer braaf en lief en tam was geweest, net als een week eerder tegen Excelsior.

Hoewel, ongeloof is het niet eens. Ik weet de oorzaak wel, althans een van de oorzaken. De trainer van Sparta zweert bij vastigheid en automatismen. Voor de thuiswedstrijd tegen Excelsior had ik aangeboden de spelers - toch voorbijgangers - toe te spreken. Nou, daar waren binnen de technische staf geen voorstanders van. Alleen de trainers spreken met de groep, of mensen die daarvoor geschikt worden geacht vanwege hun professie.

Voetbalsupporter zijn is allesbehalve een professie, maar ik kan best beeldend vertellen wat het trauma van 16 mei 2010 (degradatie) heeft aangericht. Maar zo'n onderhoud met de spelers, het was helemaal niet nodig.

Nou, Excelsior won. Het elftal van trainer Van der Gaag beschouwde de derby als een oorlog. Koolwijk en de zijnen waren beter, sluwer, gemener.

Een paar dagen later bood ik mijn diensten nogmaals aan. Een praatje voor Roda JC-uit. Ook die club sloeg bij Spartanen vier jaar geleden een gapende wond (geen promotie). Ik meende dat ik een snaar kon raken, maar werd beleefd bedankt. Nou, Roda JC won. Het elftal van trainer Anastasiou bleek wÚl ge´nspireerd. Sindsdien slaap ik slecht, en velen met mij. Want we kunnen er rechtstreeks uit, als het meevalt wacht ons de nacompetitie.

Ze zeggen dat op Sparta's trainerskerkhof vergeten trainers liggen, maar er zijn ook mannen begraven die een Europa Cup wonnen. Mijn stelling is: er bestaat helemaal geen trainerskerkhof. Het leven van gesneuvelde trainers gaat na Sparta vrolijk verder. Kijk naar de aardige Frank Rijkaard, kijk naar die non-valeur van een De Mos.

Spelers worden van een degradatie ook niet slechter. Zie Strootman, Falkenburg, Viergever, Duplan. Ze komen allemaal weer elders aan de bak. Alleen wij, de slapelozen, weten hoe lijden voelt. Wij blijven achter. Wij kunnen het beeldend vertellen, alleen niet aan de spelers, want dat zou weleens ten koste kunnen gaan van hun focus.

Bron: www.AD.nl



Share |
comments powered by Disqus