Donderdag 25 Februari 2016 - 17:13

PoŽtische gerechtigheid

Onlangs verscheen Jules Deelder in een reportage over onze club bij de NOS. Hij repte over poŽtische gerechtigheid. Het inspireerde Cor de Jong tot het schrijven van een column. Lees hieronder de bijdrage waarvan we er veel meer van u als bezoekers van deze site zouden willen ontvangen!

PoŽtische gerechtigheid, noemde Jules Deelder het. Geen ironie, geen speling van het lot, geen goedmakertje, nee, poŽtische gerechtigheid. Grote woorden. Natuurlijk verklaarde de nachtburgemeester voor de camera van de NOS ook dat promotie nog geenszins zeker is. Met een zuinig mondje wilde hij niet verder gaan dan dat Sparta Ďeen gerede kansí maakt om kampioen te worden. Maar daarna dan toch: ĎMaar het is wel mooi dat die Alex Pastoor, die de coach was van Excelsior dat Sparta liet degraderen, Sparta nu terugbrengt naar de eredivisie. Dat is poŽtische gerechtigheid.í

PoŽtische gerechtigheid. Ik heb het voor de zekerheid even opgezocht: ĎHet leerstuk van de poŽtische gerechtigheid veronderstelt dat er een directe relatie bestaat tussen iemands gedrag en zijn uiteindelijke levenslot. Deugdzame lieden komen iedere tegenslag te boven, terwijl booswichten zonder uitzondering streng gestraft worden voor hun vergrijpen,í schrijft Jan Konst. En die is hoogleraar, dus dan zal het wel kloppen.

Zo bezien heeft Spartaís ommekeer weinig met poŽtische gerechtigheid van doen. Het zou poŽtische gerechtigheid geweest zijn als Guyon Fernandez per ongeluk van een keukenkrukje was gelazerd en zijn been had gebroken de dag na dat hij dat fatale doelpunt maakte. Of als Aad de Mos al zijn afkoopsommen in onbetrouwbare obligaties had gestoken: een faillissement als straf voor dat beruchte sprintje richting de hoekvlag.

Ongewild herinnert Deelder me met zijn opmerking aan die noodlottige middag, 16 mei 2010. Het is een herinnering die ik, zoals veel Spartanen, het liefste wegdruk. En gelukkig slaag ik daar vaak ook in. Het gevoel van ongeloof kan ik nog heel goed terughalen, maar het doelpunt zelf nauwelijks. Het is alsof mijn interne beeldscherm automatisch op zwart gaat als ik het probeer voor ogen te halen. Ik ben veel van die wedstrijd kwijt. Laatst herinnerde iemand me eraan dat Excelsior even eerder een strafschop had gemist. O ja.

Veel scherper heb ik de aanloop naar de wedstrijd op mijn netvlies. Het was een prachtige lentedag. Met ons vaste groepje van vijf man verzamelden we bij het Brouwershuys om de zenuwen weg te drinken. Dat lukte wonderwel. De 0-0 in de uitwedstrijd leek op dat moment nog een prima uitgangspositie. We dronken op het terras bier uit plastic glazen. Er was nog een opstootje omdat iemand het waagde een Excelsiorlied aan te heffen. Mijn broer voorspelde een ruime overwinning. Geen bluf: normaal is hij voorzichtig in zijn voorspellingen, vaak zelfs pessimistisch.

Ď4-0 wordt het. Snelle goal, voor rust nog 2-0. Daarna een walk-over.í Ik geloofde hem, vooral omdat ik hem wŪlde geloven. De zon vaagde de zorgen weg en het bier bracht de overmoed. Dat was voordat alles veranderde. La belle epoque, noem ik het nu.

Mijn broer voorspelt nu weer dat we kampioen worden. Weken geleden was hij er al zeker van. Hij leert niet van zijn eerdere fouten. Pastoor wel. Die verruilde in de tussentijd de foute Rotterdamse club voor de enige juiste. Misschien is het wel een vorm van boetedoening. Past wel bij een Pastoor. Net als de rust die hij predikt.

PoŽtische gerechtigheid, noemde Deelder het. Boetedoening van een Pastoor. Genade Gods. Zou Rinus Terlouw daarboven dan toch een goed woordje voor ons hebben gedaan? Ik hoop het.

Cor de Jong

Docent, studiebegeleider bij de jeugdopleiding van Sparta en schrijver van de voetbalroman De aanname, verschenen bij uitgeverij Lebowski.

Ook een column schrijven? We maken er graag plaats voor vrij! Stuur je bijdrage naar: itwmredactie@hotmail.nl



Share |
comments powered by Disqus