Maandag 14 Mei 2018 - 10:58

Bij Sparta gaat het nooit eens normaal

Er is een theorie die zegt dat een mensenhart 2,2 miljard hartslagen mee gaat. Mocht deze theorie de waarheid blijken, hebben we slecht nieuws voor alle Spartanen die gisteren Sparta – Dordrecht gevolgd hebben: u sterft twee jaar eerder.

Want wat was het weer een typisch Spartaans potje voetbal. Bij Sparta gaat het nooit normaal. Zeker niet tegen een op papier mindere tegenstander. Nooit 2-0 bij rust, de 3-0 halverwege de tweede helft en dan de wedstrijd in het slot. Niets van dat al. Bij Sparta is een wedstrijd geen wedstrijd als het resultaat niet voor de poorten van de hel weg wordt gesleept.

Of Dick Advocaat deze ijzeren wet negeerde of er domweg niet van op de hoogte was weten we niet, maar de opdracht en opstelling waarmee hij Sparta het veld in stuurde waren gebaseerd op de naïeve veronderstelling dat Sparta de wedstrijd kon controleren. Kortsmit (geblesseerd) en Spierings bleven na hun Peppi en Kokki-act van afgelopen donderdag aan de kant en ook Brogno ontbrak in de basis. Met de verdedigend ingestelde Dougall op het middenveld koos Advocaat voor een behoudende tactiek.

Die tactiek kon binnen een half uur over boord. Sparta speelde niet behoudend, maar ronduit apathisch. De wil om te voetballen ontbrak bij bijna alle spelers en als de duels al werden aangegaan werden ze verloren. Of niet, Fred Friday? Dordrecht hoefde amper aan te zetten om op een 0-2-voorsprong te komen. In de zevende minuut mocht Breedijk ongehinderd opstomen. Hij legde af op Mahmudov die een schot waagde dat via het been van Vriends langs de aan de grond genagelde invaller-doelman Nienhuis tot doelpunt werd gepromoveerd. Het verplichte tegendoelpunt van een oud-Spartaan kon worden afgestreept op de Sparta-bingokaart.

Nog schrijnender was de 0-2. Dordt pompte vanuit de verdediging een lange bal naar voren. Nienhuis en Vriends stonden op de rand van het zestienmetergebied elkaar in de weg. De twee verwarde mannen slaagden er niet in de bal weg te werken. Cijntje profiteerde en Sparta was virtueel gedegradeerd. Als de geest van Bok de Korver / zich omdraait in zijn graf.

Dick Advocaat greep niet veel later in. Dougall werd ten gunste van Verhaar naar de kant gehaald. Zijn eerste wapenfeit was een vrije trap in het zijnet, vanuit Spartaans oogpunt het hoogtepunt van de eerste helft. De naar behoren leidende scheidsrechter Manschot floot voor de rust en de man van de muziek startte maar weer eens ‘Don’t look back in anger’ van Oasis in. Werden wij hier mentaal voorbereid op de naderende degradatie? Als de spelers niet gauw hun inspiratie en overtuigingskracht terugvonden was dat een zeer reële angst.

De tweede helft liet een beter Sparta zien. Sparta was wakker, koos de aanval en leverde strijd. Logischerwijs koos Dordrecht daarop voor vertragingstechnieken. Spelhervattingen werden langzaam uitgevoerd en meer dan eens voerden de Dordtenaren scènes uit het bekende ballet ‘Het stervende schaap’ op. Sparta koos er tot twee keer toe terecht voor de bal na een (geveinsde?) blessure niet terug te geven aan Dordrecht. De belangen waren te groot voor beleefdheden, dan maar geen sportiviteitsprijs.

Ondertussen zocht Sparta steeds dringender het doel van de Dordtse goalie Janssen. Aanvankelijk leidde dat, op een grote kans van Alhaft na, niet tot veel gevaar. Oud-Spartaan Daniël Breedijk (was hij echt minder dan Fischer, Vriends of Breuer?) werkte souverein de ballen weg.

Toen kwam de 56e minuut. De later terecht tot man of the match uitgeroepen Deroy Duarte bracht zich op aangeven van Friday in schietpositie. Zijn schot paste precies tussen doelman Janssen en de paal en viel binnen. Het toch al zinderende Kasteel ontplofte.

Niet veel later bracht Advocaat Spierings voor Alhaft. Sparta kreeg nog meer grip op de wedstrijd en bestookte het Dordtse doel met aanval na aanval. De grootste kans kwam uit een schot van Spierings – nu wel op het goede doel – en de rebound daarop die Mühren net niet genoeg onder controle kreeg om te scoren.

De Spartaanse druk werd in de 77e minuut beloond met een tweede doelpunt. Friday, die zijn belabberde eerste helft te boven was gekomen, bereidde voor en Mühren frommelde, zittend op de grond en in tweede instantie, de bal het doel in. Een Spartaanse oerkreet steeg boven het Kasteel uit. Bij 2-2 ging Sparta door naar de finale van de play-offs en was degradatie voor nu afgewend.

Op de tribunes pakten de Spartafans hun Sparta-bingokaart er weer bij om het Oud-Spartaans billen knijpen af te strepen. Het dapper knokkende Dordrecht zette een slotoffensief op en Mahmudov schoot net naast. Aan de andere kant van het veld ontstond veel ruimte en kreeg Sparta kans-op-kans, maar Duarte, Friday en Verhaar slaagden er niet in de derde Spartaanse treffer te maken. Verhaar kwam met een schot op de paal nog het dichtst in de buurt.

Na het laatste fluitsignaal van arbiter Manschot ontsnapte een zucht van verlichting het Kasteel. Sparta leeft nog en maakt kans op nog een seizoen in de eredivisie. Iets wat ze in Enschede, Nijmegen en, naar later op de avond bleek, Kerkrade niet kunnen zeggen. Nu al kunnen we zeggen dat de Eerste Divisie komend seizoen ongekend zwaar zal zijn.

Donderdag en zondag telt tegen Emmen alleen het resultaat en om een goed resultaat neer te zetten mag Sparta niet met de labbekakkerige instelling van de eerste helft tegen Dordrecht spelen. Dan gaan we tegen Emmen geheid de boot in. Maar als Sparta strijdt, zoals in de tweede helft, is er van alles mogelijk. Over een week weten we meer. Tot die tijd geldt dat we nog leven en daar zag het in de rust van Sparta – Dordrecht niet naar uit. En daarom zingen wij met Ramses Shaffy:

Op naar Emmen!



Share |
comments powered by Disqus